søndag 24. april 2011

crisp and clean, no caffeine

det er noko med den kjensla ein får av å høyre på morissey medan ein sit på bussen og byen susar forbi. kjensla av å tenkje på den finaste guten ein veit, eller då ein innser at ein ikkje har aning på kva som kjem til å skje neste år, eller i morgon for den del. mor sin ripsbærgelé på nybakt brød, å forstå kor inderleg glad ein er i sin beste ven, nye vener som stadig blir betre. kjensla av å reise til nye, framande byar og kjenne at det går bra, ein klarar seg fint, at alt er skummelt, men likevel ikkje. den magevrengande, blodbrusande kjensla som kjem ut av ingenting og plutseleg tek over. å kjenne at ein skulle ynskje at ein kunne vere i denne tida av livet i veldig lang tid framover, men samtidig vite at denne kjensla alltid vil vere i deg, og aldri bli gløymt.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar